Soczewki kontaktowe – soczewki kolorowe

Optyka jest działem fizyki zajmującym się badaniem zjawisk związanych z rozchodzeniem się światła, jego emisją, czyli wysyłaniem, i absorpcją, czyli pochłanianiem. W początkowym okresie rozwoju optyki (XVII w.) zajmowano się przede wszystkim rozchodze­niem się światła, ograniczając się poza tymdo światła widzialnego, wyłącznie podówczas znane­go, wnastępnym zaś rozwoju tej edukacji rozsze­rzono badania na zjawiska emisji i absorpcji światła , a ponadto naobszary promieniowań niewi­dzialnych (nadfioletu i podczerwieni). Prace te umożliwiły z jednej strony rozwój optyki instru­mentalnej, z drugiej zaś, poprzez badania z zakresu tzw. optyki fizycznej albo falowej, zapoczątkowa­ły rozwój współczesnych teorii promieniowania. Badania zjawisk emisji i absorpcji światła do­prowadziły do wykrycia związków między tymi zjawiskami a strukturą atomów,) i cząsteczek (optyka atomowa i molekularna). Badania te dostarczyły podstawowego materia­łu eksperymentalnego dla rozwoju teorii kwan­tów , a ponadto teorii budowy atomu i cząsteczki. Wreszcie wyniki badań nad roz­chodzeniem się światła w środowiskach poru­szających się dały podstawy do sformułowania teorii względności szczególnej.

Źródłami świa­tła są ciała rozgrzane do wysokiej tempera­tury (świecenie termiczne) bądź pobudzone doświadczenia poprzez wyładowania elektryczne (luk i iskra elektryczna, wyładowanie w gazie rozrzedzonym) czy poprzez uprzednie naświetlenie (luminescencja).

Od paru lat rozwijają się prace nad nowym rodzajem źródeł promieniowania — laserem. Działanie lasera oparte jest na wyko­rzystaniu emisji wymuszonej promieniowania. W odróżnieniu od światła wysyłanego poprzez łatwe źródła, promieniowanie z lasera charak­teryzuje sięniewyobrażalniesilnie zaznaczoną kierunkowością (rozbieżność wiązki z lasera bez dodatkowych układów optycznychma możliwość być rzę­du paru minut kątowych), , a ponadto niezwykłą czystością widmową (widmoprawie że idealnie jednobarwne) i spójnością.

Przedmioty, na które pada światło ze źródła, rozpraszają je (co najmniejczęściowo) we wszystkich kierunkach, stając się w ten sposób widzialne. Gdy w drodze wiązki światła wysłanej poprzez źródło ustawimy zasłonę z metalu albo z drewna, wówczas w przestrzeni poza zasłoną panować będzie cień. Zasłona jest nie­przezroczysta. Gdy źródło jest punktowe albo leży w nieskończoności, a obserwacje prowa­dzi się w środowisku jednorodnym,wówczas na ekranie ustawionym poza zasłoną zaobser­wujemy cień ostro ograniczony. Wskazuje to na prostoliniowość rozchodzenia się światła. Gdyjednak wymiary zasłony rzucającej cień (albo otworu w zasłonie wydzielającego część padającej wiązki światła) są bardzo małe (rzędu ułamka mm),wówczas obserwuje się bardzo wyraźnie odstępstwa od prostoliniowości rozchodzenia się światła i występują zjawiska dyfrakcji, czyli ugięcia światła. Bardzo wielki zakres zjawisk optycznych możemy jednak opisać przy założeniu prostoliniowości rozchodzenia się światła, jakkolwiek to traktowanie zjawisk ma charakter przybliżony. Dział optyki prowadzący rozważania w oparciu o to przybliżenie nosi nazwę optyki geometrycznej.

Dodaj komentarz